Kosovë, duaje veten e má ke kthye dashninë 100- fish!

Poezi, nga Elida Rusta

 

A t’kujtohet Kosovë,

kur në shekullin e qorrtë,

na patën dënue me ndarje,

jo për faj tonë?

Nishanxhi të mdhenj qëlluen,

ná ranë mu në loçkë.

Prej mungesës tánde m’pat mbetë nji i ftoftë ma tepër,

nji krye i kthyem e sytë me gjak.

S’mujsha me lotue askund për ty,

sall ofshava nën zá robninë tonë.

Qava e s’të erdh’ vaji jem,as lutjet e mia.

Me net’ të tana ja kam lut mortjen vetes.

Ta kqyrsha vdekjen

e deksha vetë përditë.

Sot vi te ti e veshun pranverë

pi nji gllenjkë prej gjinit tánd

të dyja bashkë çojmë shkámin n’cep të synit,

bashkojmë Urën e Shenjtë me mitin e Rozafës,

ndezim qirinjtë e shpresës,

s’jetojmë me fatin në grushtin e askujt

Hej Kosovë e Bukura e Dheut!

A hiç nuk e ndin dashninë téme?

Sot nji lutje kam për ty:

Duaje veten e má ke kthye dashninë 100- fish!

Dielli ka me m’dal në krahnor

Kostandinët prap’ kanë me e mbajt besën

s’bashku ja bajmë funeralin tradhëtisë,

s’bashku i ngjitena malit pá qá se asht i naltë